Przejdź do głównej zawartości

Sport nie jest queer

Uroczy news na Frondzie - "Naziści woleli transwestytę niż Żydówkę". A chodzi o historię Gretel Bergmann (dopiero co przypomnianą w filmie "Berlin 36"), reprezentantki III Rzeszy w skoku wzwyż, która w 1936 roku została wykluczona z kadry olimpijskiej ze względu na żydowskie pochodzenie. Podczas olimpiady w Berlinie zastąpił/a ją Hermann/Dora Ratjen, zmuszony/a przez nazistów do przebrania się za kobietę, aby reprezentacja III Rzeszy miała większą szansę na medal w tej konkurencji. Tyle Fronda (zresztą niedokładnie za Wikipedią). A sam/a Ratjen? Prawdopodobnie był/a interseksualistą/tką. Na pewno nie był/a transseksualny/a, ale kto by się przejmował takimi szczegółami - ważne, żeby tytuł wybrzmiał.

Tymczasem australijski "Sydney Morning Herald", powołując się na nieoficjalne źródła w IAAF, podał, że Caster Semenya, która na ostatnich mistrzostwach świata w lekkiej atletyce zdobyła złoty medal w biegu na 800 metrów, ma zarówno żeńskie, jak i męskie narządy płciowe. Dziennikarze spekulują, że skoro nie jest to prawdopodobnie efekt dopingu, IAAF nie odbierze jej medalu. Co się jednak stanie z samą Semenyą? Czy zakończy karierę, jak indyjska biegaczka Santhi Soundarajan, która prawdopodobnie cierpi na zespół nadwrażliwości na androgeny, a której płeć poddano w wątpliwość po zdobyciu przez nią srebrnego medalu w biegu na 800 metrów na Igrzyskach Azjatyckich w 2006 roku? Czy też, jak niemiecka tenisistka Sarah Gronert, która w wieku dziewiętnastu lat przeszła operację usunięcia męskich genitaliów (więc z medycznego punktu widzenia jest kobietą), podda się operacji i/lub kuracji hormonalnej, zostanie w sporcie i zawsze już będzie narażona na oskarżenia o "nieuczciwość"? Im dłużej o tym myślę, tym bardziej dochodzę do wniosku, że sport nie jest dla osób queer. A przynajmniej sport zawodowy.

Z ciekawostek - w 2004 roku w ramach konferencji "Kobieta i sport", zorganizowanej przez Polskie Stowarzyszenie Sportu Kobiet, miał miejsce między innymi panel dyskusyjny "Trzecia płeć - szanse i zagrożenia dla współczesnego sportu". Konkretnie chodziło o transseksualistów M/K. Przytoczę kilka cytatów.

Otylia Jędrzejczak: Wiem, że jeśli obok mnie stoi na słupku kobieta, ma tyle samo sił, co ja, i tym sensie jesteśmy równe. Mężczyzna, który zmienił płeć, zawsze jest mocniejszy niż kobieta, która stała się mężczyzną.

Stanisław Dulko (seksuolog): Nie pamiętam, żeby któryś z transseksualistów-mężczyzn, leczonych w Polsce, chciał uprawiać sport. Tacy ludzie są bardziej kobiecy niż niejedna kobieta. Sport jest dla nich zbyt agresywny i pełen przemocy. Transseksualiści nie są konkurencją w gronie ludzi zdrowych.

Andrzej Komorowski (też seksuolog): Obawiałbym się transgenderyków, którzy wyglądają jak kobiety, a w duszy czują się jak mężczyźni. Taka baba-chłop pokona na pewno każdą kobietę. Boję się, że w zawodach będą uczestniczyły takie zawodniczki. Mają one prawdziwie męską potrzebę zwycięstwa. Mówię tu o tzw. płci mózgu, ale nie mam na myśli homoseksualistów, lesbijek, transseksualistów.

Beata Mieńkowska (psycholożka sportu): Ja w transseksualizmie widzę szansę dla współczesnego sportu. Jeśli kobieta-sportowiec wiedziałaby, że obok niej startuje transseksualista, może to potraktować jako wyzwanie i motywację do jeszcze większej walki.

Przepraszam, nie dam rady tego skomentować.

Komentarze

  1. Tym razem i ja powstrzymam się od komentarzy...

    OdpowiedzUsuń
  2. A tak po za tym, to o której się chodzi spać?:P To bardzo niezdrowe ;)

    OdpowiedzUsuń
  3. Oj mamo, weekend jest ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. Heh, coś o tym wiem - właśnie przespałam połowę soboty... :D Ciekawe co ja będę w nocy robić...

    OdpowiedzUsuń
  5. Parę dni temu - w kontekście ostatniego z przytoczonych cytatów - moją uwagę zwrócił ten wywiad:

    http://www.sport.pl/celebrities/1,83535,7007615,US_Open_Robert_Radwanski__Nic_nie_musimy__to_biznes.html?as=1&ias=2&startsz=x

    A osobliwie wypowiedź, którą wstawiam:
    "-Dziewczyny muszą się jeszcze bardziej wzmocnić fizycznie. Trening ogólnorozwojowy jest dziś kluczowy. Kobiecy tenis idzie coraz bardziej w szerokie bary, muskuły, spójrzcie na Pennettę, Stosur czy ostatnio nawet na Karolinę Woźniacki. Dziewczyny rosną jak szafy. My też musimy".

    O_o

    Sport wyczynowy nie jest ani heroiczny, ani romantyczny... ani zdrowy. Farmacja, nauki o podboju kosmosu (organizm w estremalnych sytuacjach/warunkach), hodowla cyborgów. "Motywacja do jeszcze większej walki"? ale jakimi środkami? Po drugie, zasady są i tak arbitralne. Strój pływacki 'skóra rekina' tak, ale 'płetwa syreny' nie, itp. Ta sama substancja dozwolona u sportowca/sportsmenki z jakimś schorzeniem, dla kogoś innego uznawana za dyskwalifikujący doping... System z założenia nie fair.

    A jak Stec włożył kij w mrowisko, to chyba wszyscy czytali...

    http://www.sport.pl/lekkoatletyka/1,64989,6956870,Rafal_Stec__Sport_tylko_dla_prawdziwych_kobiet.html

    http://www.feminoteka.pl/readarticle.php?article_id=735

    http://hodowlaidei.blogspot.com/2009/08/stec-bzdur-czyli-pec-na-chopski-rozum.html

    pozdrawiam,
    Paulina

    OdpowiedzUsuń
  6. Przyznam, że mam mieszane uczucia w stosunku do felietonu Steca (choć już do niego samego jako dziennikarza sportowego uczucia mam dość jednoznaczne). Nie jestem pewna, gdzie w przywołanym tekście jest mizoginem, a gdzie ironizuje - np. fragment przytoczony przez Tomka "Na szczęście dla naszych żon, matek, sióstr i kochanek wprowadziliśmy parytety, po dżentelmeńsku zapraszamy je na niemal wszystkie igrzyska i bez wypominania czegokolwiek rozdajemy te same medale za osiągnięcia, które po prawdzie na medale nie zasługują" to dla mnie wyśmiewanie patriarchatu, a nie jego wspieranie.

    Zgadzam się natomiast, że dyskusja o tym, czy osoby trans- i interseksualne w dobie masowej produkcji sportowców i polepszania ich osiągnięć technicznymi nowinkami mają naturalną przewagę nad "prawdziwymi" kobietami i mężczyznami jest po prostu śmieszna.

    OdpowiedzUsuń
  7. Pan pisze do kibiców...
    p.

    OdpowiedzUsuń
  8. Kibice nie czytają Steca :) Stec pisze do siebie.

    OdpowiedzUsuń
  9. Może inaczej.
    "Tacy" kibice i tak nie kupują poniedziałkowej Wyborczej dla dodatku sportowego. Wszelako redakcja (czy też koncern) płaci mu m. in. za felietony.
    Nnnno, niezupełnie do siebie - ja go czytam pasjami.
    p

    OdpowiedzUsuń
  10. :)
    A ja jako legionistka z wyboru omijam szerokim łukiem, bo jak go czytam, zaczynam wierzyć w istnienie równoległych rzeczywistości :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

"Bezdomna" Katarzyny Michalak, czyli jak nie pisać o problemach społecznych

Złych, powielających wyjątkowo szkodliwe stereotypy książek jest wiele. Rzadko jednak matronują im instytucje kojarzone raczej z walką z uprzedzeniami niż z ich wspieraniem. Zaszczyt ten spotkał niestety „Bezdomną” Katarzyny Michalak. Dlaczego książka ta nie powinna być wspierana przez organizacje kobiece czy, szerzej, walczące z wykluczeniami? O komentarz poprosiłam Elwen, twórczynię bloga poświęconego zaburzeniu afektywnemu-dwubiegunowemu.

Fundacja Centrum Praw Kobiet wraz z Kongresem Kobiet objęły ostatnio patronatem (czy, jak chce tego CPK, matronatem) książkę pani Katarzyny Michalak o wdzięcznym tytule „Bezdomna”. Książka, zgodnie z zapewnieniami autorki i wydawnictwa, należeć ma do nurtu zaangażowanej literatury kobiecej, poruszającej trudne problemy kobiet wykluczonych poza nawias społeczeństwa. Brzmi zupełnie w porządku, prawda?

Problem zaczyna się w chwili, gdy skuszeni poważnymi rekomendacjami sięgniemy po tę pozycję. Książka opisuje historię Kingi Król, bezdomnej kobiety z …

Maria Konopnicka była lesbijką

Tytuł jest oczywiście nadużyciem. Nie wiadomo, czy Maria Konopnicka była lesbijką, czy osobą biseksualną, czy jeszcze kimś innym. Nie wiadomo, jak myślała o sobie ani tym bardziej, jak by się określiła i jak potoczyłoby się jej życie, gdyby urodziła się nie sto siedemdziesiąt, ale na przykład trzydzieści lat temu. Wiadomo za to, że przez ostatnie dwadzieścia lat życia mieszkała i podróżowała z noszącą się po męsku miłośniczką polowań, malarką i działaczką na rzecz praw kobiet Manią Dulębianką, którą nazywała czasami "Pietrkiem z powycieranymi łokciami". Wiadomo, że z chwilą, gdy się poznały, poetka gładko przeszła w listach do dzieci z formy "ja" na "my" (mamy, myślimy, wyjeżdżamy), że były praktycznie nierozłączne, że miały różne nieprzyjemności z powodu krążących pogłosek o ich związku, że Dulębianka zrezygnowała dla Konopnickiej z kariery malarskiej i że zostały pochowane w tym samym grobowcu. Wiadomo też, że "niewiasta mocno kochliwa", jak …

Gołe dupy Renaty Przemyk

Renata Przemyk dała głos, a ja zawyłam z bezsilnej złości i, co tu ukrywać, przykrości. Szansonistka, której gros fanów stanowią lesbijki (i geje też), piosenkarka, która przez wiele lat była w związku ze swoją tekściarką, poetką Anną Saraniecką (oczywiście związku przyjacielskim), osoba, która jednym zdaniem mogła zrobić wiele dobrego zarówno dla siebie, swojej kariery, jak i dla osób LGBTQetc., postanowiła się wypowiedzieć.

I jak zazwyczaj na wywiady z Renią spuszczałam litościwie (no, może oprócz tego tekstu tu) zasłonę milczenia, tak tego wywiadu bez komentarza zostawić nie sposób.

Już na wstępie jest ostro:
Przecież chrześcijanie byli zawsze pokojowo nastawionymi ludźmi.  Chrześcijanie, zawsze, pokojowo. No fakt, bo sypialnianie nie za bardzo. Najczęściej raz do roku, i to w celu mienia dziatek. Poza tym artystka przespała lekcje historii, na których mówiono o wyprawach krzyżowych, chrystianizacji ogniem i mieczem, inkwizycji i takich tam różnych. Siadaj, Renata, pała.
Wszystkie…