Przejdź do głównej zawartości

Tego mi (nam?) trzeba!

Właśnie katuję swój najnowszy muzyczny nabytek - "So Much Shouting, So Much Laughter" Ani DiFranco z 2002 roku. Na którym jest zresztą świetna koncertowa wersja piosenki "Ain't That The Way", z której wzięła się nazwa tego bloga (o czym pisałam w pierwszym moim poście parę miesięcy temu). I uświadomiłam sobie, że w moim podsumowaniu roku 2009 nie było ani słowa o muzyce (poza życzeniami dla mnie pod koniec). Suplementu nie będzie, bo skupiłam się na Polsce (z racji tego, że resztę świata ogarniam bardzo wybiórczo i fragmentarycznie), a w Polsce, poza koncertami Beth Ditto i Tracy Chapman, nic się na linii muzyka - LGBTQetcetera nie zadziało. A w każdym razie niczego nie zauważyłam, bo, przyznaję to jak zwykle ze smutkiem, mogę się (i chciałabym w tej kwestii) mylić. Wracając do Ani, na wspomnianej płytce jest między innymi wiersz "Self Evident", napisany pod wpływem wydarzeń z 11 września 2001 roku. To jeden z licznych rewolucyjnych tekstów Ani, bardki amerykańskiego feminizmu i ruchów wolnościowych, i jeden z najbardziej porażających. Z tego, co mi wpajali w szkole, również Polacy są szczególnie podatni na rewolucyjną poezję. Tak że może naprawdę takiej wściekłości, jaką budzą songi Ani, nam trzeba. I kogoś takiego, by nas obudzić. A może po prostu jestem jedną z tych archaicznych osób podatnych na tak wyrażone przesłanie. Tak czy siak posłuchajcie.



I mały dodatek - mój ulubiony protest song Ani, czyli "Fuel". Poniższy klip, zamiast wściekłości, budzi raczej uśmiech, ale jest na tyle fajny, że musiałam go wybrać.

Komentarze

  1. thank you - ily ani :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Yeah, she's so devastating!

    OdpowiedzUsuń
  3. Ani jest niesamowita- słuchając pierwszego kawałka przypomniałam sobie że muzyka jest czasami czymś co "prowadzi nas na barykady". I żadna papka medialna nie zrobi nam wody z mózgu. Pozdrawiam ciepło i ślę pozytywną energię na Nowy Rok :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Ha, czyli nie tylko ja tak mam. Dzięki i wszystkiego dobrego:)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

"Bezdomna" Katarzyny Michalak, czyli jak nie pisać o problemach społecznych

Złych, powielających wyjątkowo szkodliwe stereotypy książek jest wiele. Rzadko jednak matronują im instytucje kojarzone raczej z walką z uprzedzeniami niż z ich wspieraniem. Zaszczyt ten spotkał niestety „Bezdomną” Katarzyny Michalak. Dlaczego książka ta nie powinna być wspierana przez organizacje kobiece czy, szerzej, walczące z wykluczeniami? O komentarz poprosiłam Elwen, twórczynię bloga poświęconego zaburzeniu afektywnemu-dwubiegunowemu.

Fundacja Centrum Praw Kobiet wraz z Kongresem Kobiet objęły ostatnio patronatem (czy, jak chce tego CPK, matronatem) książkę pani Katarzyny Michalak o wdzięcznym tytule „Bezdomna”. Książka, zgodnie z zapewnieniami autorki i wydawnictwa, należeć ma do nurtu zaangażowanej literatury kobiecej, poruszającej trudne problemy kobiet wykluczonych poza nawias społeczeństwa. Brzmi zupełnie w porządku, prawda?

Problem zaczyna się w chwili, gdy skuszeni poważnymi rekomendacjami sięgniemy po tę pozycję. Książka opisuje historię Kingi Król, bezdomnej kobiety z …

Maria Konopnicka była lesbijką

Tytuł jest oczywiście nadużyciem. Nie wiadomo, czy Maria Konopnicka była lesbijką, czy osobą biseksualną, czy jeszcze kimś innym. Nie wiadomo, jak myślała o sobie ani tym bardziej, jak by się określiła i jak potoczyłoby się jej życie, gdyby urodziła się nie sto siedemdziesiąt, ale na przykład trzydzieści lat temu. Wiadomo za to, że przez ostatnie dwadzieścia lat życia mieszkała i podróżowała z noszącą się po męsku miłośniczką polowań, malarką i działaczką na rzecz praw kobiet Manią Dulębianką, którą nazywała czasami "Pietrkiem z powycieranymi łokciami". Wiadomo, że z chwilą, gdy się poznały, poetka gładko przeszła w listach do dzieci z formy "ja" na "my" (mamy, myślimy, wyjeżdżamy), że były praktycznie nierozłączne, że miały różne nieprzyjemności z powodu krążących pogłosek o ich związku, że Dulębianka zrezygnowała dla Konopnickiej z kariery malarskiej i że zostały pochowane w tym samym grobowcu. Wiadomo też, że "niewiasta mocno kochliwa", jak …

Gołe dupy Renaty Przemyk

Renata Przemyk dała głos, a ja zawyłam z bezsilnej złości i, co tu ukrywać, przykrości. Szansonistka, której gros fanów stanowią lesbijki (i geje też), piosenkarka, która przez wiele lat była w związku ze swoją tekściarką, poetką Anną Saraniecką (oczywiście związku przyjacielskim), osoba, która jednym zdaniem mogła zrobić wiele dobrego zarówno dla siebie, swojej kariery, jak i dla osób LGBTQetc., postanowiła się wypowiedzieć.

I jak zazwyczaj na wywiady z Renią spuszczałam litościwie (no, może oprócz tego tekstu tu) zasłonę milczenia, tak tego wywiadu bez komentarza zostawić nie sposób.

Już na wstępie jest ostro:
Przecież chrześcijanie byli zawsze pokojowo nastawionymi ludźmi.  Chrześcijanie, zawsze, pokojowo. No fakt, bo sypialnianie nie za bardzo. Najczęściej raz do roku, i to w celu mienia dziatek. Poza tym artystka przespała lekcje historii, na których mówiono o wyprawach krzyżowych, chrystianizacji ogniem i mieczem, inkwizycji i takich tam różnych. Siadaj, Renata, pała.
Wszystkie…