Przejdź do głównej zawartości

Różowe miasteczko

I koniec. Różowy baner, po pięciu dniach pobytu pod Sejmem, zwinął się i udał na zasłużony urlop. Niestety krótki, bo wróci już 24 lipca, a może i wcześniej. Wróci, bo już na następnym posiedzeniu Sejmu (24-27 lipca) czeka nas pierwsze czytanie ustaw o związkach partnerskich.

To był dobry tydzień. Demonstracja na Placu Zamkowym rozczarowująca frekwencyjnie, ale osłodzona pierwszym w Polsce tak odważnym coming outem tęczowych mam. Pierwszy dzień pod banerem dość nerwowy, wyglądało na to, że jak dotrwamy do środy, to będzie dobrze. Rano trzy osoby, potem trzy, dwie, przez chwilę byłam sama. Pod koniec dnia bodaj pięć. I, na osłodę, kilka wizyt posłów i posłanek oraz spore zainteresowanie mediów, na przemian nami i naszym współdemonstrantem, głodującym współwłaścicielem Malmy. Wtorek od rana świetny. Trochę pewnie za sprawą tego, że tego dnia miała zapaść decyzja co do ustaw, więc podkreślaliśmy, że naprawdę warto tam być. W południe emocjonująca wizyta w Sejmie. Krótko po niej informacja o nadaniu numerów druków sejmowych projektom ustaw. I szybka decyzja - zgodnie z pierwotnym planem zostajemy pod Sejmem do piątku, w końcu nie o numery nam chodzi, a o to, by pokazać swoje poparcie dla związków partnerskich.

W środę i czwartek, próbując pracować i wyzdrowieć, z zazdrością śledziłam na fejsie informacje o tym, co się dzieje. Że co chwila są obawy, że liczba dyżurujących przekroczy magiczną piętnastkę i będzie problem, bo pikieta nie jest zarejestrowana. O cieście drożdżowym przyniesionym przez starsza małżeństwo, "bo pewnie zgłodnieliście". I kolejnym, przyniesionym przez koleżankę chłopaka, który bardzo chciał być, ale złamał nogę.

O rewolucjoniście Patryku, który tydzień zaczął jako niewyoutowany przed rodzicami zapaleniec, który codziennie dojeżdżał na pikietę z Otwocka, a skończył jako przyszły poseł, który edukuje rodziców w kwestii związków partnerskich i wychowywania dzieci przez pary jednopłciowe. 


O Kasi, którą poznałam we wtorek i która miała mnóstwo pytań spod znaku "o co dokładnie chodzi", a w kolejnych dniach dawała nasze ulotki wszystkim przechodzącym obok banera i szczegółowo im wyjaśniała, po co tam jesteśmy. 

O Ewie, która dotarła do nas z cudnym psem przewodnikiem.

O tym, że bycie pod banerem staje się modne i sporo "znanych i lubianych" pojawia się choć na chwilę, aby cyknąć sobie fotkę. 

O przybywających tęczowych i jednej polskiej flagach. 

I o nielicznych kontrprotestantach, niemrawo wykrzykujących coś o pedałach i takich tam.

W piątek udało mi się dojechać na końcówkę pikiety. Na miejscu w porywach do szesnastu osób, nastroje rewolucyjne. Choć nikt nie ma specjalnej nadziei, że po pierwszym czytaniu projektów ustaw będą kolejne, to pomysły i entuzjazm do działania dopisują. Nie mam pojęcia, na ile tego wszystkiego wystarczy, ale mam wrażenie, że w ostatnich dniach narodziło się coś fajnego. Bo dzięki zgodnej pracy kilku organizacji, a przede wszystkim kilkudziesięciu "niezrzeszonych" osób udało się na szybko zrobić coś, co zyskało naprawdę spory oddźwięk - nie było dnia, w którym media nie mówiłyby o związkach, i to zazwyczaj w kontekście naszych działań. Nie było możliwości, by posłowie i posłanki nas nie zauważyli. A co się wydarzy, gdy będzie nas przynajmniej dziesięć razy więcej? Mam nadzieję, że przekonam się już w najbliższych dniach.

fot. Wiktor Sidoruk, Krzysztof Marczewski

Komentarze

  1. Czy 24-27 pikieta bedzie zarejestrowana?

    OdpowiedzUsuń
  2. Już sprawdziłam pociągi do Warszawy. Teraz biorę się za zaległą pracę (nie było mnie w kraju przez 10 dni), żeby zdążyć:) Do zobaczenia.

    OdpowiedzUsuń
  3. Bardzo fajnie! Newralgiczne będą najprawdopodobniej 26 (dzień przed głosowaniem) i 27 lipca (dzień głosowania). Szczegółowy plan posiedzeń poznamy niestety dopiero 23 lipca. Ale tak czy siak szykujemy się na całe cztery dni.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

"Bezdomna" Katarzyny Michalak, czyli jak nie pisać o problemach społecznych

Złych, powielających wyjątkowo szkodliwe stereotypy książek jest wiele. Rzadko jednak matronują im instytucje kojarzone raczej z walką z uprzedzeniami niż z ich wspieraniem. Zaszczyt ten spotkał niestety „Bezdomną” Katarzyny Michalak. Dlaczego książka ta nie powinna być wspierana przez organizacje kobiece czy, szerzej, walczące z wykluczeniami? O komentarz poprosiłam Elwen, twórczynię bloga poświęconego zaburzeniu afektywnemu-dwubiegunowemu.

Fundacja Centrum Praw Kobiet wraz z Kongresem Kobiet objęły ostatnio patronatem (czy, jak chce tego CPK, matronatem) książkę pani Katarzyny Michalak o wdzięcznym tytule „Bezdomna”. Książka, zgodnie z zapewnieniami autorki i wydawnictwa, należeć ma do nurtu zaangażowanej literatury kobiecej, poruszającej trudne problemy kobiet wykluczonych poza nawias społeczeństwa. Brzmi zupełnie w porządku, prawda?

Problem zaczyna się w chwili, gdy skuszeni poważnymi rekomendacjami sięgniemy po tę pozycję. Książka opisuje historię Kingi Król, bezdomnej kobiety z …

Maria Konopnicka była lesbijką

Tytuł jest oczywiście nadużyciem. Nie wiadomo, czy Maria Konopnicka była lesbijką, czy osobą biseksualną, czy jeszcze kimś innym. Nie wiadomo, jak myślała o sobie ani tym bardziej, jak by się określiła i jak potoczyłoby się jej życie, gdyby urodziła się nie sto siedemdziesiąt, ale na przykład trzydzieści lat temu. Wiadomo za to, że przez ostatnie dwadzieścia lat życia mieszkała i podróżowała z noszącą się po męsku miłośniczką polowań, malarką i działaczką na rzecz praw kobiet Manią Dulębianką, którą nazywała czasami "Pietrkiem z powycieranymi łokciami". Wiadomo, że z chwilą, gdy się poznały, poetka gładko przeszła w listach do dzieci z formy "ja" na "my" (mamy, myślimy, wyjeżdżamy), że były praktycznie nierozłączne, że miały różne nieprzyjemności z powodu krążących pogłosek o ich związku, że Dulębianka zrezygnowała dla Konopnickiej z kariery malarskiej i że zostały pochowane w tym samym grobowcu. Wiadomo też, że "niewiasta mocno kochliwa", jak …

Gołe dupy Renaty Przemyk

Renata Przemyk dała głos, a ja zawyłam z bezsilnej złości i, co tu ukrywać, przykrości. Szansonistka, której gros fanów stanowią lesbijki (i geje też), piosenkarka, która przez wiele lat była w związku ze swoją tekściarką, poetką Anną Saraniecką (oczywiście związku przyjacielskim), osoba, która jednym zdaniem mogła zrobić wiele dobrego zarówno dla siebie, swojej kariery, jak i dla osób LGBTQetc., postanowiła się wypowiedzieć.

I jak zazwyczaj na wywiady z Renią spuszczałam litościwie (no, może oprócz tego tekstu tu) zasłonę milczenia, tak tego wywiadu bez komentarza zostawić nie sposób.

Już na wstępie jest ostro:
Przecież chrześcijanie byli zawsze pokojowo nastawionymi ludźmi.  Chrześcijanie, zawsze, pokojowo. No fakt, bo sypialnianie nie za bardzo. Najczęściej raz do roku, i to w celu mienia dziatek. Poza tym artystka przespała lekcje historii, na których mówiono o wyprawach krzyżowych, chrystianizacji ogniem i mieczem, inkwizycji i takich tam różnych. Siadaj, Renata, pała.
Wszystkie…